Utrecht 60 jaar terug: Martin Voorn tekent zijn eerste profcontract

Martin Voorn zit er bij of het hem allemaal niet aangaat. Onder zijn gladde Toon Hermans-coupe glimmen twee donkere ogen. Op de revers van zijn sportcolbert glinsteren vier insignes: twee van bromfietsen en de andere van voetballen. Dat meldt het Utrechtsch Nieuwsblad op dinsdag 25 augustus 1964.

Pa zegt: 'Is het nou wel verstandig, dat Martin in de publiciteit komt?' Mevrouw Voorn zegt: 'Ik heb altijd geweten dat Martin een goede voetballer zou worden. Nog voordat hij geboren was...' En de onverschillig glimlachende Martin doet ook een duitje in het zakje: 'Wat zegt het helemaal, als je twee goals maakt?'

Het is allemaal vlug in zijn werk gegaan. Vorige week was Martin nog een 'ijskast-speler' voor Elinkwijk, vrijdag tekende hij na het uiteindelijke fiat van meneer Voorn een echt contract, dat hem toegang verleende tot de eerste divisie. Toen meteen in het openingsnummer van de competitie. Martin debuteerde zondag tegen RBC en fabriceerde twee doelpunten. 'Ze hebben het allemaal te mooi gemaakt', oordeelt hij, 'die tweede goal was klinkklaar geluk. De ene week heb je pech, de andere week kun je de roos treffen.'

De achttienjarige hbs-er is er allerminst kapot van. De ouders hebben er meer weet van. Mevrouw zegt geestdriftig: 'Toen Martin zijn doelpunten maakte, beleefde ik twee keer machtige momenten. Ik zag de mensenmassa deinen, ik hoorde ze gillen van opwinding, en dat allemaal door mijn zoon.'

Martins vader, rustig en zakelijk, voegt er remmend aan toe: 'Ik wist dat hij kon voetballen. Eigenlijk doet hij het al van zijn geboorte af. Toen hij een peuter was, leerde ik hem met balletjes omgaan. Links of rechts maakte niets uit. Ik ben zelf jarenlang voetballer van PVC geweest. Op m'n vijfendertigste moest ik er door een voetbalknietje een eind aan maken. Ik weet wat er in de wereld te koop is. Maar één ding is zeker... de studie van Martin mag er niet onder lijden.'