De 12-jarige René van Eekeren mocht op donderdag 10 maart het huwelijk van prinses Beatrix met prins Claus van Amsberg bijwonen. Hij schreef hier een opstel over voor het Utrechtsch Nieuwsblad op vrijdag 11 maart 1966.

Omdat ik de jongste was en erg klein ben moest ik naast minister Diepenhorst staan voor de foto’s. Om kwart voor vijf gingen wij naar Noordwijk waar wij om half zes aankwamen. Het diner zou om half zeven zijn, zodat ik nog even langs het strand kon wandelen.

Ik vond het diner wel lekker, maar het was zoveel, wel vier gangen. Het lekkerst vond ik het Russisch ei. Na gegeten te hebben gingen wij naar het journaal van de televisie kijken. Ik hoopte dat ik mezelf zou kunnen zien. En dat gebeurde ook.

De volgende morgen werden wij gewekt door de huistelefoon, die rinkelde. Na nog tien minuten op bed gelegen te hebben stonden wij eindelijk op. Ik kreeg ontbijt te zeven uur, dat bestond uit broodjes die ik wel wat droog vond. Om tien voor half acht gingen wij op weg naar Amsterdam.

Wij waren in de Westerkerk om tien over negen als allereersten. Ze waren nog aan het repeteren. Na ongeveer een half uur te hebben gezeten begon het al drukker te worden. Ik zag er vele bekenden: Ard Schenk, Kees Verkerk, Ada Kok, Stien Kaiser en van de Kamer freule Stoetwegen. Ik moet toen een hele tijd stil zitten, wel twee uur.

Toen kwamen eindelijk de koninklijke gasten, die er chique uitzagen. Drie kwartier later kwamen eindelijk de bruidegom en bruid. Prinses Beatrix had een sluier van wel vijf meter lang, die gedragen werd door vier bruidsmeisjes, onder andere prinses Christina.

Na de prediking kwam het plechtig moment van de huwelijksinzegening. Er volgde weer vijf minuten praten en toen begon de plechtigheid met de ringen. Daarna werd er een psalm in het latijn gezongen door een sopraan die in het blauw gekleed was. Na een kwartier was de dienst afgelopen, toen was was het kwart voor twee. Ik voelde me wel erg moe.

We gingen naar de RAI waar we tegelijk in een andere bus overstapten en naar het Minervapaviljoen terug gingen. Daar werden we al opgewacht door de begeleiders, waarna we een diner kregen. Ik zag daar Johnny Kraaykam en Rijk de Gooyer aan wie ik een handtekening vroeg. Daarna gingen we dineren. Ik vond het kippenpasteitje erg lekker. Om half vijf gingen we naar het Centraal Station, waar we met de trein naar huis gingen.

Ik vond het fantastisch. Ik heb nog nooit zo’n fijne verjaardag gehad en nu wil ik naar bed…