Utrecht 60 jaar terug: de verkeerstuin Kanaleneiland bij de jeugd zeer in trek

Midden in de verkeerstuin aan de Europalaan op Kanaleneiland staat tussen fraaie beplanting, knipperlichten, verkeersborden en -lichten de verkeerstoren. Vanaf deze toren klinken ieder dag van 9-12 uur en van 14-16 uur, de commando’s van hoofdagente J.G. Oberink. Automobilist nummer drie - een klein jongetje met blauwe regenjas - corrigeert zijn fout dan ook meteen als agente Oberink hem er op attent maakt, dat bij het verlaten van een verkeersplein altijd de richting aangegeven moet worden. Dat meldt het UtrechtschNieuwsblad op donderdag 28 juli 1966.

Agente Oberink is enthousiast. Zij vindt de kleintjes het leukste publiek. 'Zij proberen zo goed mogelijk hun best te doen en de verkeersregels na te komen. De ouderen van een jaar of elf komen meer om het spel. Het rijden in een auto is voor hen een stoere bezigheid.

Iedere ploeg mag hier een uur rond toeren en in dat uur doen we van alles met de kinderen. De eerste vijftien minuten brengen we door in het instructielokaal, waar we de kinderen iets van de verkeersborden en de -lichten vertellen. Echt theorie geven doen we niet want dat zou te veel tijd in beslag nemen en de grotere kinderen hebben er vaak geen aandacht voor. Dan morgen ze drie kwartier rijden.

De kinderen worden in drie groepen gedeeld. De ene groep neemt de auto’s, de andere de fietsen en de rest speelt voor voetganger. Er wordt drie keer van vervoermiddel gewisseld, dus ieder kind komt aan zijn trekken.'

Wat vinden de kinderen nu het mooiste? De autootjes, zegt agente Oberink zeer beslist en tijdens het rijden zijn de automatische spoorbomen wel het aantrekkelijkste object. Omdat de te bewijzen drukt zij op de knop van het schakelbord dat op de verkeerstoren bevestigd is. Het rode knipperlicht begint te branden en de bel rinkelt.

Al het verkeer in de tuin spoedt zich naar de bomen waardoor er een kleine file-vorming ontstaat. In het andere deel van de tuin is het op eens vreemd stil. Wanneer de bomen omhoog gaan zetten fietsers, automobilisten en voetgangers zich in beweging. Zij passeren het toegangshek, waarachter tientallen kinderen met een toegangskaartje van een kwartje in de hand staan te dringen. Over een half uur zal hun geduld beloond worden, want wachten is in dit geval de moeite waard. In deze tuin kunnen zij spelenderwijs zich vertrouwd maken met de verkeersregels en dat is bijzonder belangrijk.