Universiteit zoekt nieuwe bestemming voor loopbrug

Een bijzondere loopbrug in het Utrecht Science Park zoekt een nieuwe bestemming. De brug tussen het Groenmangebouw en het Kruytgebouw is ontworpen door architect Mart van Schijndel in 1989 en moet worden verwijderd vanwege de aanstaande sloop van het Groenmangebouw. 

De Universiteit Utrecht zoekt een partij die mogelijkheden ziet voor herplaatsing of hoogwaardig hergebruik. De oproep richt zich op partijen die werken aan bijvoorbeeld campussen, parken, publieke buitenruimte, culturele locaties of andere plekken waar een lichte, karaktervolle constructie opnieuw een functie kan krijgen. 

Partijen die interesse hebben, kunnen zich tot eind januari 2027 melden bij de universiteit via [email protected]. Serieuze geïnteresseerden ontvangen aanvullende informatie over de brug van 15 meter, de beschikbare documentatie, de planning en de voorwaarden voor overname. 

De brug is ontworpen als loopverbinding tussen twee bestaande gebouwen. De opgave was technisch uitdagend: er was geen mogelijkheid voor een tussensteun en de bestaande gevels waren niet berekend op een zware constructie. De oplossing moest dus licht zijn, maar tegelijk sterk genoeg om de afstand tussen de gebouwen te overbruggen.

Juist uit die beperking ontstond het karakter van de brug. Van Schijndel koos niet voor een standaard rechthoekige vorm, maar voor een diagonale, ruitvormige doorsnede. De zichtbare vakwerkstructuur, de ritmiek van de diagonalen en de langgerekte binnenruimte maken de brug tot meer dan een praktische route van het ene gebouw naar het andere. 

Mick Eekhout, architect en oprichter van het Delftse ontwerpbureau en productiebedrijf Octatube, was als ingenieur betrokken bij het ontwerp van de brug. Hij omschrijft de brug als een ruimtelijk vakwerk: “De brug is constructief te omschrijven als een ruimtelijk vakwerk. De opgave was om een loopbrug te maken tussen twee bestaande gebouwen, zonder tussensteun en met zo min mogelijk gewicht. Van Schijndel koos daarbij niet voor een standaard rechthoekige doorsnede, maar voor een diagonale, ruitvormige vorm. Want waarom zou je het voor de hand liggende doen? Het maakt de brug constructief interessant én geeft de eigenzinnige uitstraling die zo kenmerkend is.”

De ruitvormige vorm maakt de constructie tegelijk onderdeel van de architectonische kwaliteit. De ruitvormige doorsnede vraagt om voldoende verbanden om de vormvastheid en stabiliteit te waarborgen, onder meer bij verticale belasting en windbelasting. Ook de hangende glaspanelen, bevestigd met schotels en uitgevoerd in gelamineerd glas, maken de brug technisch en architectonisch interessant.

Over de toekomst van de brug is ook overleg geweest met vertegenwoordigers van de Stichting Mart van Schijndel. Voorzitter Paul Baltus waardeert de inzet van de universiteit en hoopt dat de brug niet verloren gaat: “Hoewel het te betreuren is dat de brug moet wijken, waarderen we het zeer dat de Universiteit Utrecht zich inzet voor een nieuwe bestemming. Zo is er niet alleen een kans dat deze bijzondere constructie behouden blijft, maar krijgt ook het kenmerkende ontwerp van Mart van Schijndel mogelijk een tweede leven.”