Column Tom Verhoeff - Het mooie meisje aan de bar

Het mooie meisje aan de bar

Stel je voor: je gaat een avondje naar het café en ziet aan de bar een oogverblindend meisje staan. Zo mooi als je nog nooit hebt gezien. Alles klopt aan haar, maar je weet dat zij je nooit zal zien staan. Toch raak je met haar aan de praat en na een tijdje gebeurt wat je onmogelijk had geacht: je zoent met het meisje waar je normaal alleen maar van kan dromen. In totale euforie keer je terug naar huis en nog dagen lang is je buik gevuld met slingers en ballonnen. Dan bekruipt je een ander onderbuikgevoel. Een gevoel waar je terneergeslagen van wordt. Je weet dat je nooit meer in je hele leven zo'n mooi meisje zal zoenen als dat ene meisje in het café.

Precies dat gevoel overviel mij na de legendarische zondag 6 november. Want wat was het onovertrefbaar, ongelofelijk, ongekend, wonderbaarlijk, buitengewoon, grenzeloos, verbluffend, fabelachtig en fabuleus mooi. Het was een negentig minuten lang durende achtbaanrit van emoties.

Een klein overzicht van mijn gedachtes:
Minuut 8: ‘We gaan enorm op ons kloten krijgen vandaag'
Minuut 16: ‘Lekker Nana! En nu doordrukken! Kan het dan toch?''
Minuut 19: JAAA, het kan zeker! YEEESS!!
Minuut 32: ‘Nee toch. Uitgerekend houthakker Ooijer met z'n rattenkop. Die had allang rood moeten krijgen'
Minuut 40: ‘%$@#%**, hoe in hemelsnaam kan dit. Slappe zakken! Gaan we toch enorm op ons kloten krijgen vandaag'
Rust: ‘Dat gore Amsterdamse pisbier is werkelijk waar niet weg te sluizen. Toch doe ik het maar'
Minuut 48: ‘JAAA DAANTJE! Die Vermeer had beter alleen zijn tenue aan de lat kunnen hangen. Wat een clown. Nu erop en er over!'
Minuut 51: Op dit moment was denken even niet meer mogelijk
Minuut 51½ : ‘Wat doe ik hier? Ik sta vijf rijen lager dan net. He, de stadionspeaker: ‘4-3 JACOOOB MUUULENGAAA'!!'
Minuut 53: Nee. Dit kan niet meer. Tot net geloofde ik het wel, maar nu weet ik het zeker. Ik droom.
Minuut 71: ‘Oh nee, het zal toch niet. Volhouden jongens, asjeblieft! Wat moet ik doen? Hogere machten aanroepen? Bidden? Nee, slok bier, het komt goed. Asjeblieft laat het goed komen. COME ON UTREG!'
Minuut 90+3: JAAAAAAA!!! YESYESYES!! Wie is die vent eigenlijk die ik nu innig omhels? Ach, het maakt ook niet uit. YEEEEEEEESS! We hebben ze! WEER!!

Een achtbaan dus. Maar terug naar het mooie meisje aan de bar. Bij het verlaten van het café kan je alleen nog maar lachen. Buiten analyseer je de zoen met je verbouwereerde vrienden die hebben staan toekijken. Ook zij kunnen het niet geloven. Op weg naar huis bel je iedereen uit je telefoonlijst waarvan je denkt dat ze het ongelofelijke verhaal willen horen. Daarna bel je de mensen waarvan je weet dat ze het niet willen horen. Maar dan komt dat gevoel. Natuurlijk heb je in het verleden wel mooie meisjes gezoend, en in de toekomst zal dat ook heus nog wel gebeuren. Maar zo mooi? Nee, dat is onmogelijk. Ooit zal ze er weer zitten, dat mooie meisje aan de bar in het café. Maar nooit meer zal die zoen zó lekker zijn als toen.